Mr.drs. Johan de Wit

Mr. drs. Johan de Wit is onze voorganger. Hij is in Leiden en in Kampen opgeleid tot jurist en theoloog. Naar eigen zeggen heeft hij zijn theologische studie ervaren als een heel uitgebreide cursus algemene ontwikkeling.

 

De verbeelding waartoe de menselijke geest in staat is, blijft hem verwonderen en vanuit die verwondering spoort hij ons aan tot zelfonderzoek.

Alles begint en eindigt bij het kennen van jezelf en wat ons is overgeleverd uit de oude boeken en met name de leringen en uitspraken van Jezus helpen ons daarbij. Door het filter van de man uit Nazareth kunnen wij de wereld anders zien dan wij gewend zijn en dat is, aldus Johan de Wit, het grote geheim van religieus zijn.

 

De vrijzinnigheid is voor hem de enige geloofsrichting waarin het raadsel van de verhouding tussen God en mens en ons bestaan in deze wereld op een aanvaardbare en voorstelbare manier ter sprake gebracht wordt.


Overdenkingen:
overdenking (de zondebok)
15 oktober 2017
overdenking bij het tiende gebod
17 september 2017
vrijheid
03 september 2017
overdenking Pinksteren
04 juni 2017
Meimaand Mariamaand
14 mei 2017
Overdenking Pasen 2017
16 april 2017
Blijf niet staren op wat vroeger was
19 maart 2017
overdenking nut van religie
19 februari 2017
overdenking kerst
25 december 2016
Beloften
11 december 2016
De roeping van Mozes
20 november 2016
Licht
16 oktober 2016
De ongrijpbaarheid van de liefde
18 september 2016
Schuld en schaamte
03 juli 2016
Angst
19 juni 2016
Pinksterpreek
15 mei 2016
Paaspreek
27 maart 2016
De gelijkenis van de barmhartige Samaritaan
21 februari 2016
Het vijfde gebod
17 januari 2016
Kerstpreek 2015
25 december 2015
Menselijk tegenover
21 juni 2015
De trooster, heilige geest
17 mei 2015
Macht
15 maart 2015
Grondhoudingen van het koninkrijk
15 februari 2015
Kerstpreek 2014
25 december 2014
Richteren11: 29-35
16 november 2014
Correcties van de ziel
19 oktober 2014
Lazarus
21 september 2014
Licht
18 mei 2014
Paaspreek 2014
20 april 2014
De heilige geest
16 maart 2014
De bruiloft te Kana
16 februari 2014
De verloren zoon
19 januari 2014
Identiteit
17 november 2013
Eerbied voor de schepping
20 oktober 2013
Onze schaduw
15 september 2013
De ander
16 juni 2013
Pinksterpreek
19 mei 2013
Luchtfietserij
21 april 2013
Paaspreek 2013
31 maart 2013
Het koninkrijk van Jezus
17 maart 2013
Bildung
17 februari 2013
Wetenschap en wijsheid
27 januari 2013
kerstpreek 2012
25 december 2012
Wat blijft en voorbijgaat
18 november 2012
Geest
21 oktober 2012
Religie
16 september 2012
Verlangen naar eenheid
17 juni 2012
Het buitenissige
20 mei 2012
De kunst van het liefhebben
18 maart 2012
Verwachtingen
19 februari 2012
Idealisme
29 januari 2012
kerstpreek 2011
24 december 2011
Mens en tijd
20 november 2011
Vrijzinnigheid
16 oktober 2011
Wat beweegt ons?
04 september 2011
Het verlangen naar macht
15 mei 2011
Het verlangen naar macht
17 april 2011
Religie en wetenschap
20 maart 2011
Beeldvorming
20 februari 2011
De grenzen van het ego
23 januari 2011
Kerstpreek 2010
25 december 2010
Richting zoeken
27 november 2010
Metamorfosen
21 november 2010
Het goede leven
19 september 2010
Het 7e zegel
20 juni 2010
Hoeders
18 april 2010
Het onzichtbare christendom
21 maart 2010
Mozes
21 februari 2010
Simson
17 januari 2010
De Christus
15 november 2009
Hebben en zijn
18 oktober 2009
Een eigen weg
06 september 2009
Bevrijding door liefde
05 juli 2009
De verborgen Jezus
21 juni 2009
Leven in verhalen
17 mei 2009
Betekenis van het Evangelie
19 april 2009
De ander
15 maart 2009
Geest van de waarheid
15 februari 2009
God als geheim in ons leven
25 januari 2009
Kerstpreek 2008
25 december 2008
Verzet en overgave
21 december 2008
Tien geboden
16 november 2008
Relatie mens/natuur
19 oktober 2008
Het mysterie mens
21 september 2008
De geest
18 mei 2008
Liefde als leidraad
20 april 2008
Symbolen
13 april 2008
Exodus
30 december 2007
De 2e kant van de mens
16 december 2007
Geloven in de toekomst
09 december 2007
Natuur
02 december 2007
Trouw aan jezelf
26 november 2007
Projectie
19 november 2007
Geloof, hoop en liefde
12 november 2007
Vergeving
05 november 2007
Het leven als geschenk
28 oktober 2007
Ziel en geest
21 oktober 2007
Hoop
14 oktober 2007
Onderweg
07 oktober 2007
Martha en Maria
30 september 2007

Vergeving

Samenvatting

In Matteüs 18, 21-35 wordt gezegd dat je niet zevenmaal maar zevenmaal zeventigmaal moet vergeven. Hoe (on)mogelijk is die opdracht?

Als je auteurs over vergeving raadpleegt, dan schrijven zij meestal over de vergeving in persoonlijke relaties. De dochter die haar vader vergeeft ondanks het feit dat zij in haar jeugd door hem seksueel is misbruikt. De zoon die door zijn vader is mishandeld, maar hem desondanks vergeeft. Vrouwen die hun man vergeven wat hij haar heeft aangedaan of andersom de man die zijn vrouw vergeeft. In die beschrijvingen gaat het om mensen die een relatie met elkaar hebben waarin dingen heel erg misgaan. Je kunt je voorstellen dat juist in die relaties het leed dat mensen elkaar aandoen extra hard aankomt. Want behalve het aangedane leed is er ook de schending van het vertrouwen, het gevoel verraden te zijn door de ander omdat hij of zij misbruik heeft gemaakt van het vertrouwen dat je gaf. In zo’n situatie kan vergeven bijna onmogelijk zijn, maar vergeving gaat ook altijd om wat eigenlijk onvergeeflijk is.

In het Oude Testament wordt aan vergeving door mensen geen enkele aandacht geschonken. Mensen kunnen elkaar niet vergeven, dat kan alleen God. Als mensen elkaar kwaad aandoen, dan moeten zij dit kwaad herstellen.

Een oog voor een oog, een tand voor een tand en daarmee wil gezegd zijn dat het verlies dat iemand een ander toebrengt, door de dader moet worden vergoed. In geld of door de dood van hemzelf of een familielid. Er moet een offer worden gebracht om de verhoudingen weer te herstellen. Die Oud-Testamentische gedachte – er is een offer nodig om de gevolgen van het aangerichte kwaad te dempen -, kennen wij ook. Wij noemen het vergelding. Ons wetboek van strafrecht eist straffen voor de daders van misdrijven.

Die behoefte aan vergelding is iets natuurlijks. Het is zo oud als de mensheid zelf en wij voelen het als onrechtvaardig als wandaden onbestraft blijven. Maar kun je vervolgens de stap van het Nieuwe Testament nemen en die daders, als ze eenmaal zijn bestraft, ook vergeven?

In de christelijke theologie wordt vergeven vaak geromantiseerd als iets waardoor dader en slachtoffer liefdevol met elkaar verzoend worden en zij elkaar als vrienden weer in de armen sluiten.

Maar dat is een soort vergeven waartoe we eenvoudig niet in staat zijn. Ik zal de moordenaar van mijn kind nooit in mijn armen kunnen sluiten, daar verzet mijn natuur zich tegen.

De traditionele manier van denken over vergeven is: “de ander heeft mij iets vreselijks aangedaan en nu moet ik tegen mijn natuurlijke impuls ingaan en hem vergeven”. Maar vergeven gaat niet over de ander, vergeven gaat over jezelf. Over het loslaten van je wrok en je haatgevoelens. Als je vergeeft, geef je iets op. Je geeft de wens op dat het verleden anders of beter zou zijn geweest. Je bevrijdt je zelf van de oude beelden die je had, van de oordelen die je had en de verwijten die je anderen maakt over het onvervuld blijven van je verwachtingen. Je aanvaardt je verlies om verder te kunnen gaan. Vergeven is het schoonmaken van je innerlijk.